nieuws

|
4 november 2019

Elk vredesinitiatief is waardevol, zeker in deze bewogen tijd. Dat van jullie was top! Ik heb ervan genoten,van de mooie, groene wandeling maar zeker van de bezinningsmomenten.

Mooie afwisseling tussen bezinning en stappen door de natuur

Verbindende verhalen geven moed om door te gaan.

4de Vredeswandeling Haacht

Van Poperinge tot Heusden-Zolder

Van zover kwamen stappers om deel te nemen aan deze vredeswandeling die deel uitmaakte van de 30ste Vlaamse Vredesweek. Op het parcours passeerden we verschillende overblijfselen die herinneren aan de oorlog. We bleven er even stilstaan om te luisteren welke boodschap ze ons vandaag kunnen geven.

Getuigen uit de oorlog, boodschappers voor vrede

Kort bij het station van Haacht werd in 1943 het XXste Konvooi, met vele joden op transport naar de vernietigingskampen, tot stilstand gebracht. 3 studenten uit Brussel hadden de moed om met risico van hun leven een stopsein op de sporen te plaatsen. De trein stopte. In Haacht en ook verderop konden in totaal ongeveer 200 mensen ontsnappen uit de trein.  Waar zien we vandaag zulke moedige mensen aan het werk? Zien we hen?

De bunker midden in een wei aan de Puttekomheide doet ons nadenken waarom we de ander als bedreigend ervaren. Het verhaal van Franciscus en broeder wolf leert ons dat er andere wegen zijn om de vreemde ander te benaderen: luisteren naar elkaars noden is de eerste stap. In het verhaal wordt de wolf geplaagd door honger, de inwoners van Gubbio verlangen naar veiligheid in hun stad. Het zijn reële noden die door beide partijen kunnen behartigd worden. Zouden wij vandaag ook die stap kunnen zetten?

De meanderende Dijle is sinds mensenheugenis een natuurlijke grens. Toch hebben mensen ook steeds gezocht om de afstand tussen de oevers met elkaar te verbinden door bruggen te bouwen. Letterlijk en figuurlijk. Zijn wij bruggenbouwers door de tegenstellingen in onze samenleving te verkleinen? Of zoals Franciscus, 800 jaar geleden naar de sultan in Egypte ging om ‘instrument van vrede te zijn?

Het wandelpad naast de Antitankgracht loopt nu eens over de noordelijke oever, dan weer over de zuidelijke oever, of anders gezegd, nu eens over het ‘eigen’ grondgebied, dan weer over het ‘bezette’ grondgebied. We luisteren er naar het verhaal van Simon, het joodse jongetje uit Brussel, dat in 1943 ontsnapte uit het XXste Konvooi, en Koenraad, het jongetje uit Gent, dat in WO II opgroeide in een Duitsgezinde familie. Beiden zijn nu tachtigers, en hun ontmoeting is een ware getuigenis van verzoening.  Zouden wij bereid zijn om onze ‘vijand’ te ontmoeten, te vergeven?

Het knuppelpad in het Haachts Broek maakt de moeilijke weg begaanbaar. Anderen zijn ons voorgegaan in dit moerassig gebied. Zo is ook de weg naar vrede een moeilijke weg. En anderen zijn ons daarop voorgegaan. Wie was daarbij mijn voorbeeld? Kan ik het pad van vrede voorbereiden voor wie na mij komt?

Het Herinneringsbos ter hoogte van het Schorisgat wil alle slachtoffers van de oorlogen gedenken. Tegelijkertijd roept de vredesboom, een winterlinde, ons op om ons in te zetten voor duurzame vrede, kortbij en veraf, in het eigen gezin en in heel de samenleving. Hoe kunnen wij dit diep verlangen naar vrede omzetten in concrete daden? 

Een ‘peace of cake’

Sommige wandelaars kenden elkaar, maar de meesten waren ‘vreemd’. Maar na 15 km stappen en regen trotseren ontstond er verbondenheid: ervaringen werden uitgewisseld, dromen werden gedeeld, vriendschap groeide.

Terug aangekomen bij het vertrekpunt aan Haacht station deelden we een ‘peace of cake’, want werken aan vrede is geen ‘piece of cake’. Na een korte terugblik zongen een vredewens tot afscheid en ‘tot de volgende keer’.

partners